«شاهين فرهت» آهنگساز، دست نويس اثر خود را با عنوان «نغمه ايراني» به موزه ساز كرمان اهدا كرد

اين قطعه «نغمه ايراني» نام دارد كه از دو قسمت تشكيل شده،بخش اول آن تمام تم‌ها از خودم است اما در بخش دوم از ضربي‌هاي موسيقي‌هاي قديم ايران در دستگاه‌هاي همايون و بيات اصفهان استفاده كرده‌ام.
وي ادامه داد:من اين قطعه را در گذشته با اركستر ارمنستان به رهبري لوريس چكناواريان اجرا كرده‌ام.
خالق سمفوني «ايران» با بيان اينكه من دست‌نويس خودم را به موزه ي سازشناسي كرمان هديه كرده‌ام ،بيان داشت: فكر مي‌كنم هر آكادمي و كنسرواتواري كه نگه‌دارنده موسيقي ايران باشد بايد از طرف موسيقي‌دانان و آهنگسازان ايراني حمايت شود. حمايتي كه من مي‌توانم انجام دهم اين است كه از دست نويس خودم كپي بردارم و اصلش را به موزه اهدا كنم.
فرهت افزود:با اين اقدام اين اثر خواهد ماند و ساليان سال دوستداران موسيقي مي‌توانند آن را ببينند.
آهنگساز سمفوني پيامبر در خاتمه خاطر نشان كرد:من حاضرم هر نوع همكاري براي هر آكادمي و يا هر موزه‌‌اي كه نگه‌دارنده آثار ايراني باشد،انجام دهم.
به گزارش فارس،موزه ي ساز كرمان به همت سيد فواد توحيدي كامل‌ترين و بزرگترين موزه سازشناسي در ايران است و در حال حاضر اين سازخانه بيش از چهارصد ساز را در خود جاي داده است. سازهاي اين موزه به سه دسته سازهاي ملي ايران،سازهاي نواحي ايران و سازهاي ملي و نواحي تعدادي از كشورها تقسيم مي‌شوند كه در مجموعه سازهاي ملي،سازهايي چون تار،سه‌تار،بربت و …كه قدمت بعضي از آنها به سيصد سال قبل مي‌رسد به چشم مي‌خورد.
منبع : فارس

قمريان خوش خبرند

كاش بر طاقچه ي خانه ي ما لانه كنند

فواد توحيدي

ساقيا مي به من مست مده

مي به اين مست تهي دست مده

من به هرم نفست هم مستم

جز نفس بر من سرمست مده

فواد توحيدي

بر بالهاي خاطره ات بسته مي شوم

وقتي كه از حضور خودم، خسته مي شوم

ديگر مخند پيش من اي نازنين من

دارم به خنده هاي تو وابسته مي شوم

از اشتياق آمدنت غرق شاديم

در سوگ رفتنت، غم پيوسته مي شوم

تا كي دخيل بستن و خام دعا شدن ؟

امشب خودم به پنجره ات بسته مي شوم

گيرم كه رانديم ز حرم، هيچ غصه نيست

تنهاترين كبوتر گلدسته مي شوم

سيد فواد توحيديََ

مرغي كه مي نشيند و خاموش مي شود

از ذهن سبز بيشه فراموش مي شود

از ديدن خماري چشمان دلكشت

امشب تمام ميكده مدهوش مي شود

اي مصدر تمامي اشعار دفترم

دنياي واژه، با تو غزل پوش مي شود

تنها نگاه تلخ من از زندگي و مرگ

تصوير مبهمي است ، كه مخدوش مي شود

پايان قصه مي شود وجان خسته ام

با خاطرات رفته ، هم آغوش مي شود

اين جعبه ي سياه كه بر روي دستهاست

تابوت آرزوست ، كه بر دوش مي شود

سيد فواد توحيدي

خبرگزاري جمهوري اسلامي ‪۸۶/۱۲/۲۷‬
كرمان به عنوان پهناورترين استان ايران داراي تنوع فرهنگي و اجتماعي است كه موسيقي محلي آن از جايگاه خوبي برخوردار است به گونه‌اي كه برخي از سازهاي محلي اين استان در دنيا بي‌نظير است
كارشناسان موسيقي در اين استان معتقدند: براي معرفي موسيقي محلي اين استان نياز به توجه ويژه و سرمايه‌گذاري دارد.
آنان، راههاي معرفي موسيقي محلي اين استان را به جامعه برپايي جشنواره استاني، كشوري و بين‌المللي و تقويت بخش پژوهش موسيقي و راه‌اندازي هنرستانهاي موسيقي مي‌دانند.
در اين ارتباط، مسوول پژوهشهاي موسيقي نواحي استان كرمان به خبرنگار ايرنا گفت: موسيقي نواحي اين استان به ترانه‌هاي كار، شادماني، روايي و حماسي، سوگ آواها، لالايي‌ها و موسيقي صوفيانه و قلندري، مذهبي و آييني، سارباني، زورخانه و كولي‌ها تقسيم بندي مي‌شود.
سيد “فواد توحيدي” سازهاي موسيقي نواحي استان را در دنيا منحصر به فرد دانست و افزود: اين سازها شامل كوبه‌اي، بادي و زهي آرشه‌اي است.
وي سازهاي كوبه‌اي را شامل پوستي (ممبرانوفون) و بدون پوست (ايديوفون) ذكر كرد و ادامه داد: جوغ، غرو، جاريگ، درك، انواع مختلف دايره، انواع دهل و جوره، انواع نقاره، تمبك محلي و تمپو از سازهاي كوبشي پوستي در استان هستند.
او سازهاي كوبشي بدون پوست را به كوزه، سنگ، چوسر (چوب سحر) و خلخال تقسيم بندي كرد.
وي در مورد ساز”جوغ” گفت:سازي است سنگي از نوع كوبه‌اي يك طرفه كه روي دهنه آن را با پوست بز يا گوسفند مي‌پوشانند.
به گفته توحيدي، تا دو دهه قبل ساز جوغ در بين گروهي از ساربانان و شتربانان استان رواج داشته است به اين ترتيب كه آن را با طناب روي شتري به نام شتر سرآهنگ (راه بلد) مي‌بسته‌اند و ساربان در هنگام بروز توفان شن از آن به عنوان ساز راهنما استفاده مي‌كرده، به صورتي كه براي ايمني از شن‌هاي بيابان، صورت خود را با پارچه‌اي بسته و فقط با ضربه‌زدن به پوست جوغ، شتران را به دنبال شتر سرآهنگ مي‌كشانده است.
توحيدي، ساز “غرو” را يكي از سازهاي منحصر به فرد دانست و گفت: شايد اين ساز تنها ساز چهارگوش دو طرفه در جهان باشد.
او در اين رابطه افزود: غرو در روستاهاي “بيدخون”و “مرغك” بم شناسايي شده و در هنگام رقص و پايكوبي نواخته مي‌شود.
اين كارشناس موسيقي محلي در استان كرمان با اشاره به اين كه پوست ساز غرو از جنس پوست بز يا گوسفند است، افزود: طرز نوازندگي غرو بسيار جالب است و نوازنده با تكنيكي خاص به دو طرف ساز ضربه وارد مي‌كند.
وي در خصوص معرفي ساز”جاريگ” گفت: اين ساز يكي ديگر از سازه‌هاي “كوبه‌اي” پوستي استان است،سازي است استوانه‌اي و كوچك كه بر دو دهانه آن پوست مي‌كشند و در داخل آن مقداري سنگ‌ريزه (ريگ) وجود دارد.
او بيان كرد: نوازنده در حال اجراي ريتم بر روي يكي از پوستها جاريگ در حالتي شوك‌دار پايين و بالا مي‌كند و از برخورد ريگها با پوست بالا و پايين صدايي ايجاد مي‌نمايد.
وي بيشتر نوازندگان جاريگ را نوجوانان معرفي كرد و گفت: جنس بدنه در قديم چوبي بوده ولي در حال حاضر بيشتر حلبي و بدون پوست است.
توحيدي افزود: “درگ” نوعي ساز پوستي دو طرفه است كه با تسمه به گردن نوازنده آويزان مي‌شود و بر عكس دهل، پوستها موازي زمين قرار مي‌گيرند و به جاي چوب و تركه با انگشتان دست نواخته مي‌شود.
وي ادامه داد: معمولا بر بدنه اين ساز زنگوله‌اي با نخي از جنس كنف آويزان است و نوازنده زماني زنگوله را بر روي پوست بالايي مي‌گذارد تا در هنگام نواختن و لرزش پوست، صداي زنگداري ايجاد شود.
اين پژوهشگر موسيقي محلي كرمان در مورد ساز “دايره” نيز گفت: اين ساز با ابعاد و اندازه‌هاي مختلف و تكنيك نوازندگي متنوع در اكثر مناطق استان اجرا مي‌شود.
او افزود: در ميان تكنيكهاي نوازندگي، نوع نوازندگي دايره در شهربابك بسيار منحصر به فرد است و نوازنده آن را به صورت نشسته و با تكيه دادن بر روي يكي از پاها اجرا مي‌كند.
توحيدي ادامه داد: در يكي از روستاهاي كولي‌نشين به نام “ده‌نو” (دهنه) نيز بر روي پوست دايره به صورت ضربدري روده گوسفند مي‌كشند تا در هنگام ضربه به پوست صدايي تركيبي شبيه به درام را ايجاد كند.
او خاطر نشان كرد: دراويش و زرتشتيان كرمان نيز از نوعي دايره به نام “دپ” استفاده مي‌كنند و طرز نوازندگي “دپ” در بين اين دو گروه متفاوت است.
وي ادامه داد: زرتشتيان اين ساز را با انگشت مي‌نوازند و از آن در مراسم گوناگون از جمله جشن تيرگان، مهرگان و سده استفاده مي‌كنند.
توحيدي گفت: اين ساز در شهر رفسنجان در سه اندازه كوچك، متوسط و بزرگ يافت مي‌شود كه توسط نوجوانان، جوانان و بزرگ‌سالان نواخته مي‌شود.
مسوول گروه پژوهشهاي موسيقي نواحي استان كرمان در مورد ساز “دهل” افزود: در مناطق مختلف استان به دو صورت بدنه فلزي و چوبي و با ابعاد متفاوت كاربرد دارد.
او ادامه داد: از اين نوع دهل در مناطقي مانند بم، جيرفت و رابر استفاده مي‌شود.
ادامه دارد…

 خبرگزاري جمهوري اسلامي ‪۸۶/۱۲/۲۷‬